Για γέλια και για κλάματα... ΙΙ

Γενικότερα, και όσον αφορά την πρόοδο της τεχνολογίας, θα μπορούσα να χαρακτηριστώ πολύ οπισθοδρομικός. Δεν είναι ότι θεωρώ ότι οι υπολογιστές ή το ίντερνετ είναι όργανα του σατανά -και άρα είμαι σατανιστής... Είναι που ρε παιδί μου καμιά φορά κάτι πέφτει σε λάθος χέρια και άντε να το μαζέψεις μετά. Σου λέει ο άλλος, άμα ρε φίλε δε ξέρεις να χρησιμοποιείς το μηχάνημα, μην το κάνεις. Και έχεις και δεκαπέντε πινακίδες από πάνω σου να σου λένε προσοχή υψηλές τάσεις. Το ξανασκέφτεσαι δηλαδή... Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά σε όλες τις περιπτώσεις, όπως και στην περίπτωση στην οποία θα αναφερθώ. Για χαζέψτε την παρακάτω φωτογραφία, και πείτε για πόσες μπάτσες είναι ο συγκεκριμένος.

Δε με νοιάζει για τον καημένο το Βελουχιώτη που θα τρίζουν τα κόκκαλά του εκεί που είναι. Δεν ήξερε ο καημένος τι του έμελε να πάθει. Αλλά τα είχα στο μυαλό μου εδώ και καιρό και μόλις τώρα κατάλαβα πόσο παράλογη μπορεί να γίνει η συνήθεια του facebook. Μα είναι ποτέ δυνατόν???

Καταλαβαίνω τη χρησιμότητα -και όχι αναγκαιότητα- του να βρεις κάποιους ανθρώπους που γνώριζες παλιά ή δεν πρόλαβες να γνωρίσεις αρκετά. Ναι ναι... αυτούς που ήσουνα μαζί τους στον ίδιο χώρο, αλλά καλώς ή κακώς ούτε εσύ ούτε αυτοί αξιωθήκατε να πείτε μια καλημέρα παραπάνω. Ε, από εκεί και πέρα δεν καταλαβαίνω. Δεν είμαι αντιδραστικός, απλώς δεν καταλαβαίνω γιατί... Και είναι πολλά τα ερωτήματα:

1) Γιατί να έχεις τους φίλους σου, τους κολλητούς, τη σχέση σου στο facebook και να τους γράφεις εκεί τα νέα σου ενώ θα μπορούσες να τους τα πεις και υπό το φως του ηλίου?

2) Τι πάει να πει έχω 3000 φίλους? Κανέναν δεν έχεις, σόρρυ... Άμα θες να κάνεις φίλους και να γνωρίσεις κόσμο, να βγεις έξω, να τους δεις από κοντά. Μόνο έτσι καταλαβαίνεις τι είναι ο άλλος... Γιατί να φτιάχνεις ένα μικρό, παράλληλο, ψεύτικο ψηφιακό κόσμο και να ζεις σε αυτόν? Άσε που στο τέλος είναι πολλές οι πιθανότητες να την πατήσεις... Που με πάει στο 3...

3) "Με το facebook ποτέ κανείς δε μάμησε" και συμπληρώνω "χωρίς τις περισσότερες φορές να μην το μετανιώσει". Είναι δυνατόν να καμακωνόμαστε μέσω της οθόνης? Και το κριτήριο να φανταστώ θα είναι οι ωραίες φωτό...?

4) Αφού το ξέρετε, πως ό,τι γράφετε και ό,τι ανεβάζετε κάποιος μπορεί πολύ έυκολα να το δει θέλετε δε θέλετε, γιατί συνεχίζετε? Διάβαζα ότι τα δικαιώματα του facebook θα πουληθούν σε διαφημιστικές... Και γενικά, όπως τραγουδάει ο Αγγελάκας... "η ασφάλεια ξέρει τη γκόμενά μου, και τι ώρα στο σπίτι μου γυρνάω". Και γιατί άραγε ό,τι γράφει δε ξεγράφει? Δανείζομαι από "Tο Bήμα":

"Στελέχη της CΙΑ, του FΒΙ και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ έρχονται με απόλυτη μυστικότητα στην Αθήνα τις ερχόμενες ημέρες για να συμμετάσχουν σε κλειστό συνέδριο με θέμα την... ενδυνάμωση της εθνικής ασφάλειας!

Το συνέδριο, που είχε προγραμματιστεί προ πολλών εβδομάδων, διοργανώνουν εκπρόσωποι του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη με προσκεκλημένους μέλη ενός «φόρουμ» που έχει στενούς δεσμούς με τη CΙΑ, ενώ θα υπάρχουν και στελέχη μυστικών υπηρεσιών άλλων χωρών. Μάλιστα ένα από τα θέματα συζήτησης θα είναι και η δυνατότητα εποπτείας από υπηρεσίες ασφαλείας των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook και το Τwitter."



5) Γιατί ο καθένας να μπορεί να κάνει λογαριασμό για κάποιον χωρίς ο τελευταίος να μπορεί να κάνει κάτι γι αυτό? Στο ερώτημα αυτό προσπαθώ να συνοψίσω όλες τις αυθαιρεσίες που γίνονται και μπορεί να γίνουν στα πλαίσια του facebook. Γιατί δεν είναι μόνο θέμα ψευδούς κοινωνικοποίησης και ουσιαστικής αποξένωσης...

Και τέλος, αν και με βλέπω όσο περνούν οι μέρες να συμπληρώνω... και να συμπληρώσετε και εσείς παρακαλώ:

6) Ποιος καραγκιόζης έφτιαξε λογαριασμό για τον Άρη Βελουχιώτη? Και πόσοι ακόμα μπορεί να έχουνε λογαρισμό? Είμαι σίγουρος πάντως ότι δε θα ξεφύγανε ιο 10 μεγάλοι Έλληνες. Και αυτοί θα έχουνε και περισσότερους φίλους. Να, για να μάθεις!

Υ.Γ.: Ο τίτλος τον οποίον απέρριψα ήτανε "Σκατά στο Facebook" γιατί αυτή είναι η άποψή μου.

Για γέλια και για κλάματα...

Γίνεται παγκόσμια έρευνα για τις συνήθειες και τον τρόπο σκέψης των διαφόρων λαών. Σε ένα δωμάτιο είναι μια ξανθιά γκομενίτσα, και ένα τραπέζι, στο οποίο βρίσκονται ένα μισοτελειωμένο πλεκτό κι ένα σάντουιτς. Θα πρέπει ο κάθε εξεταζόμενος να τελειώσει το πλεκτό, να φάει το σάντουιτς και να πηδήξει τη γκομενίτσα. Με όποια σειρά θέλει.

Μπαίνει ένας Αμερικανός. Τρώει πρώτα το σάντουιτς, μετά πηδάει τη γκομενίτσα, και τέλος τελειώνει το πλεκτό. Εξηγεί μετά ότι έτσι συνηθίζεται στην Αμερική: Το πρωί ξεκινάς με ένα
καλό πρωινό, ρίχνεις ένα στη γκόμενά σου, και μετά δουλειά.

Μπαίνει ένας Γερμανός. Τελειώνει πρώτα το πλεκτό, μετά τρώει το σάντουιτς, και στο τέλος πηδάει τη γκομενίτσα. Εξηγεί μετά ότι έτσι συνηθίζεται στη Γερμανία: Πρώτα η δουλειά, μετά φαγητό για να δυναμώσεις, και τελευταία η διασκέδαση.

Μπαίνει κι ένας Έλληνας. Βάζει τη γκομενίτσα να πλέκει, και την πηδάει τρώγωντας ταυτόχρονα το σάντουιτς. Αφού έχει εντυπωσιάσει τους πάντες με τη σύλληψη, εξηγεί ότι έτσι συνηθίζεται στην Ελλάδα: για να φας καλά, πρέπει να γαμάς τον εργαζόμενο!

Μια σκιά καλύπτει το εργασιακό μας μέλλον...

Προφανώς όταν το πρωτοδιαβάζεις γελάς. Μετά όμως καταλαβαίνεις πόσο μεγάλο είναι το... δίκιο του ποιητή. Γιατί όντως στην Ελλάδα για να φας καλά πρέπει να γαμάς τον εργαζόμενο και αυτό αποδεινύεται χρόνια τώρα και αδιάκοπα. Με τελευταία χτυπήματα αυτά των συμβασιούχων και των λεγόμενων stage, που δείχνουν και το μέλλον της εργασίας συνολικά σε περίπτωση που δεν κάνουμε κάτι. Θα μου πεις τι να κάνουμε; Το πρώτο είναι να καταλάβουμε τα κοινά μας συμφέροντα και τίποτα άλλο. Σε όποιον κλάδο και αν εργαζόμαστε τα συμφέροντά μας είναι κοινά... Εκτός αν είμαστε μάνατζερ ή διευθυντές... Σε κάθε περίπτωση, άμα το αντιληφθούμε αυτό, και το δούμε και στην πράξη, τα πράγματα θα γίνουν αρκετά πιο εύκολα για εμάς και αρκετά πιο δύσκολα για εκείνους. Γιατί μου φαίνεται τουλάχιστον αφέλεια οι οδηγοί των φορτηγών να κάνουνε διαμαρτυρία στο υπουργείο εμπορικής ναυτιλίας ενάντια σους ναυτεργάτες απεργούς, ενώ θα μπορούσαν να συνταχθούν με τους ναυτεργάτες προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα μια ώρα αρχίτερα. Και ακόμα χειρότερα, κάποιοι άλλοι να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται επειδή οι ναυτεργάτες παίρνουνε μεγάλους μισθούς, αντί να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται για τους δικούς τους μισθούς. Φυσικά, με τέτοιες συνδικαλιστικές ηγεσίες δε μπορείς να κατηγορήσεις τους εργαζόμενους που δε βλέπουν τα προφανή...

Κούβα ή Νέα Υόρκη?

Και να το ερώτημα στο οποίο παρακαλείστε και εσείς να απαντήσετε:

"Κούβα ή Νέα Υόρκη;"

Δεν πρόκειται για κάποιο ερώτημα του τύπου "Υπαρκτός Σοσιαλισμός ή Καπιταλισμός", "Che Guevara ή Superman", "Ρούμι ή McDonalds". Είναι στην ουσία πιο σύνθετο. Αρκετά πιο σύνθετο. Αν είχατε την επιλογή, τώρα, να πάτε σε ένα από τα δύο μέρη, που θα πηγαίνατε;
Δε βρίσκω πολλούς που θα επιλέξουν την Κούβα. Οι περισσότεροι νομίζω θα λέγανε Νέα Υόρκη. Αλλά γιατί; Τι παραπάνω έχει η Νέα Υόρκη από την Κούβα; Μήπως είναι τα McDonalds; Μπαααα. Μήπως είναι τα μεγάλα κτήρια; Μπαααα. Μήπως είναι τα μουσεία ή τα πανεπιστήμια; Μπαααα. Μήπως είναι απλά το κέντρο του κόσμου; Χμμμ. Δεν είναι και ψέμα. Μια πόλη που έχει το διπλάσιο σχεδόν πληθυσμό της Ελλάδας. Με ανθρώπους που προέρχονται από όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Με κουλτούρες που αναμειγνύονται για να προκύψουν έτσι οι πιο όμορφες ιδέες, δημιουργίες κλπ. Ή μήπως όχι; Θέλετε να πάτε στη Νέα Υόρκη για να δείτε την αλληλεπίδραση όλων αυτών των πολιτσμών; Όχι, γιατί ξέρετε ότι συνδιασμός όλων των χρωμάτων δίνει λευκό. Αχρωμία. Και είναι γνωστό αυτό για τη Νέα Υόρκη. Άρα γιατί; Τι περιμένει να δει κανείς πηγαίνοντας στη Νέα Υόρκη; Μάλλον περιμένει να δει κάτι μεγάλο. Αυτό. Κάτι μεγάλο. Ή μάλλον ένα μεγαλείο. Η τεράστια πόλη. Τα δεκάδες εκατομμύρια κατοίκων. Το γεγονός ότι εκεί συμβαίνουν (ή συνέβαιναν μέχρι τώρα) όλα. Εκεί είναι οι πιο πλούσιοι. Εκεί είναι οι πιο διάσημοι. Οι πιο ισχυροί. Οι πιο ωραίοι. Εκεί μας έχει καρφωθεί στο μυαλό ότι γίνονται όλα. Εκεί εκτυλίσσονται οι μεγαλύτεροι έρωτες, εκεί συμβαίνουν και τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Τι σκατά... εκεί πετούσε ο Σούπερμαν και ψώνιζε παπούτσια η Καρρυ! Άρα...; Άρα ακόμα και εγώ που τα λέω όλα αυτα τώρα, θέλω να πάω στη Νέα Υόρκη. Θέλω και γω να δω πως είναι να ζεις στην Αθήνα Χ 100.
Τώρα όμως μου βάζεις από δίπλα και την Κούβα. Γιατί το κάνεις δηλαδή αυτό και μου χτυπάς το νεύρο; Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει (ακόμα) καμία σχέση με τη Νέα Υόρκη και τις περισσότερες πόλεις του κόσμου και μαλιστα οριακά προλαβαίνουμε γιατί το μικρό γαλατικό χωριό δεν έχει άλλο μαγικό φίλτρο. Ένας άλλος κόσμος. Που δεν έχει σχέση με την Νέα Υόρκη ή το Λονδίνο ή το Βερολίνο ή το Παρίσι ή το Τόκιο ή την Αθήνα ακόμα ακόμα. Εκεί δε θα αισθανθείς μικρός. Θα αισθανθείς διαφορετικός. Δε ξέρω ποιες ακριβώς θα είναι οι σκέψεις μου και οι σκέψεις σου για τη ζωή εκεί. Αλλά θα συμφωνήσουμε ότι δεν είναι τίποτα από αυτά που ξέρουμε. Με τα καλά και τα κακά της.
Θα μου πεις είσαι πολιτικά προκατειλημμένος κλπ κλπ. Δεν έχει να κάνει όμως. Προσωπικά να τι θα ήθελα να κάνω: Να είχα δύο βδομάδες δικές μου. Δε θα πήγαινα στη Νέα Υόρκη. Θα πήγαινα στο Μαϊάμι. Αντιπροσωπευτικότατο δείγμα. Για μία εβδομάδα όμως. Και μετά απέναντι. Κούβα για μία εβδομάδα. Ναι, τα θέλω όλα δικα μου! Αλλά επειδή αυτό δεν είναι δυνατόν θα έλεγα "Viva Cuba!". Η Κούβα χάνεται και θέλω να τη δω. Η Νέα Υόρκη εκεί θα είναι για αρκετά ακόμα χρόνια. Κέφι να υπάρχει και καλή παρέα...
Άντε, πείτε και εσείς...

Τραγούδα και γέλα

Γι' αυτό σου λεω πάρε τα όμορφα κι έλα.
Για να τη σπάσεις στους καιρούς, τραγούδα και γέλα.




έλα κι εσύ, προλαβαίνεις, τραγούδα και γέλα
για τους περήφανους που άδικα φεύγουν,
εγώ είμαι πάντα μ' αυτούς που πεθαίνουν.




Τραγούδα όλα τ' αδύνατα να γίνουν δυνατά,
τραγούδα γη νερό αέρα και φωτιά,
αντί για δάκρυα γέλα, το θάνατο ξεγέλα,
για μένα και για σένα τραγούδα και γέλα.

Στέλιος Καρδάρας

28 Οκτωβρίου σήμερα. Όχι, δεν ήτανε αφορμή αυτή για να ξεκινήσω το μπλογκ. Απλώς βαριόμουνα και λέω "να κάτι που μπορείς να κάνεις". Όσο για την ημερομηνία όλοι ξέρουμε ότι σήμερα πανηγυρίζουμε την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1821 απέναντι στους Τούρκους μπλα μπλα μπλα και όλα αυτά τα ωραία που ακούγονται καμιά φορά στην τηλεόραση. Το εθνικό θηρίο υποφέρει και όλοι περιμένουμε τον Ζορό να γίνει πορδυποργός για να αισθανθούμε επιτέλους εθνικά υπερήφανοι, καθώς τώρα τελευταία μόνο ένα κομμάτι του ελληνάρα αισθάνεται υπερήφανο, και αυτό όταν βλέπει το κοντάρι και το μίνι...

Για να σοβαρευόμαστε λοιπόν, ακολουθεί ένα τραγούδι του Μιχάλη Γενίτσαρη. Τραγούδι ενός ρεμπέτη για έναν αγωνιστή. Για τον Στέλιο Καρδάρα. Κυνηγημένοι και ριζοσπάστες οι ρεμπέτες, λαϊκοί άνθρωποι και κυρίως ελέυθεροι, δε θέλανε πολύ για να ταυτιστούν με τους αγωνιστές της αντίστασης, του εμφυλίου και της αριστεράς. Χωρίς να υπονοώ κάτι για το πολιτικό υπόβαθρο του καθενώς, που φυσικά μπορεί και να μην υπήρχε. Το ρεμπέτικο δε συνδέεται άμεσα με κάποιο τρόπο με την αριστερά. Είναι όμως τραγούδι λαϊκό, ριζοσπαστικό για την εποχή του που προέκυψε από την ίδια την εργατική τάξη και αναπόφευκτα συναντιέται με την αριστερά και τους κάθες λογής περιθώριους, παραπεριθώριους και φλαμπουροκουβαλίστρες όπως θα έλεγε και ο φίλος μας ο Άσιμος.

Ακούστε την ιστορία, απολαύστε τη μουσική και αφήστε τις σημαίες να περνούν. Άμα θέλετε κυνηγήστε τα μίνι!