Πενιές Μπέμπη

Οι Πενιές του Μπέμπη. Οι Πενιές με "Π" κεφαλαίο. Ο Δημήτρης Στεργίου, ή Μπέμπης όπως τον λέγανε, ήταν κατά πολλούς το μεγαλύτερο μπουζούκι που βγήκε ποτέ. Μεγαλύτερο και από τον Χιώτη. Διαβάζω στη βιογραφία του Τάκη Μπίνη:

"Με άριστα το δέκα ο Παπαϊωάννου και ο Μητσάκης στο πέντε, ο Τσιτσάνης στο εννιά, ο Χιώτης τότε στο εφτά. Δέκα μόνο ο Μπέμπης. Τέρμα... Μόνο αυτός ήτανε!"

Δυστυχώς ο Μπέμπης έκανε ελάχιστες ηχογραφήσεις και μόνο ένα cd με τραγούδια του έχω συναντήσει που μάλλον είναι και το μοναδικό. Στο cd περιλαμβάνονται και οι Πενιές που ακούγοντάς τες πραγματικά ταξιδεύεις. Τις ακούω ξανά και ξανά και δεν τις χορταίνω. Μου ακούγονται σαν κλασική μουσική, σαν αέρας που περιβάλλει κάθετί που κάνω, σα θάλασσα.

Ο Μπέμπης πέθανε το 1973 σε νεαρή ηλικία καθώς η υγεία του είχε επιβαρυνθεί πάρα πολύ από την κατανάλωση αλκοόλ και τη χρήση ουσιών.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΝΑΠΗΡΗ ΠΑΛΙ ΣΟΥ ΤΑΖΟΥΝ!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΝΑΠΗΡΗ ΠΑΛΙ ΣΟΥ ΤΑΖΟΥΝ!

Γεια σου Θανάση! Ήσουν εξαιρετικός. Και δε μασάς από χρόνια.
Μια ακόμα παράσταση θα δώσει ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας στο Κύτταρο την επόμενη Δευτέρα 30/11/09.

Γιάννης Παπαϊωάννου

"Ψάχνω να βρω έναν άνθρωπο να πω τα μυστικά μου, να μην πεθάνω άξαφνα και μείνουν στην καρδιά μου"

Το τελευταίο τραγούδι του Γιάννη Παπαϊωάννου, ή του Ψηλού, πριν το θάνατό του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα ξημερώματα 3ης Αυγούστου στον Πειραιά. Σήμερα το διάβασα και θεώρησα ότι αξίζει τον κόπο. Γράφει ο Πάνος Γεραμάνης:

"Ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο κατ'εξοχήν πηγαίος λαϊκός δημιουργός και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, συνδίαζε τις ανθρώπινες αρετές με τα μεγάλα καλλιτεχνικά προσόντα. Οι καημοί που έβγαιναν μέσα από τα βάθη της ψυχής του περνούσαν στα δάχτυλα και από εκεί στις χορδές του μπουζουκιού του. Στην ωριμότερη ίσως στιγμή της καριέρας του, ήρθε ο Χάρος -τον οποίο είχε περιγράψει στα τραγούδια του- και τον πήρε σε ηλικία πενήντα εννιά ετών."



Η μελαγχολία που βγάζει ο άνθρωπος αυτός με το τραγούδι του, με το μπουζούκι του, είναι το κάτι άλλο. Είναι γλυκιά. Σε καλεί να προχωρήσεις. Ακόμα και αν το περιεχόμενο του τραγουδιού δεν είναι τέτοιο, έχει τον τρόπο να σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα. Σα να σου λέει "Ο θάνατος είναι εκεί, κοντά μας, γύρω μας, αλλά εμείς ζούμε. Περνάμε ωραία, έχουμε φίλους, ερωτευόμαστε, τρώμε και τα στραπάτσα μας άμα λάχει και ο Χάρος ας κάνει ότι θέλει".

Γεια σου Γιάννη με το μπουζούκι σου!

Ο Θανάσης έρχεται!

Τον άκουσα πρώτη φορά όταν ήμουνα στην τρίτη Λυκείου και από τότε σιγοτραγουδάω πάντα τα τραγούδια του, ονειρεύομαι ότι ζω σε αυτά. Ο πρώτος δίσκος του Θανάση Γκαϊφύλλια που άκουσα ήταν η Ατέλειωτη Εκδρομή και πραγματικά, ενώ με αρκετούς δίσκους αισθάνομαι συχνά ότι έχω τελειώσει, αυτός επανέρχεται διαρκώς κάθε φορά με ένα διαφορετικό τραγούδι. Πίστευα ότι δε θα είχα την ευκαιρία να τον ακούσω ποτέ ζωντανά μέχρι που έμαθα ότι θα τραγουδήσει φέτος και στην Αθήνα. Η ιδέα ότι θα μπορούσα να τον συναντήσω τυχαία σε καποιο ταβερνάκι της Κομοτηνής εντάσσεται στη δική μου ατέλειωτη εκδρομή αλλά κάλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει που λέει και ο σοφός λαός...



Θα φύγουμε... Αλήθεια στο λέω!

Και κυρίως θέλω να φύγω από τη σχολή μου... Βαρέθηκα και κουράστηκα. Και σιχάθηκα. Ας πάρουμε το πτυχίο λοιπόν, ας φύγουμε και βλέπουμε. Δε λέω ότι τα καλύτερα έρχονται. Είναι καλύτερα ο στρατός ή η δουλειά? Όχι. Αλλά κουράστηκα και θέλω να φύγω.